Entire site best viewed with 1024 x 768! Configuratiesysteem/Beeldscherm/Instellingen Ik ben 39, en sinds maart 2003 weer helemaal terug bij mijn oude liefde Barbie. Ik werk thuis als zelfstandig eindredacteur, waardoor ik tussen de bedrijven door alle tijd heb om van mijn aanwinsten te genieten. Gelukkig heb ik geen kinderen. Stel je voor dat ze aan mijn Barbies zouden komen! Hoe ik Barbie heb herontdekt en welke kant mijn verslaving op gaat, beschrijf ik hier. Dagboek van een Barbieholic Mijn moeder vond het maar rotpoppen, Barbies. Ik heb nooit begrepen waarom, want argumenteren is niet haar sterkste kant. Van haar kreeg ik ze dus niet als kind, maar wel van de dochter van een kennis, die erop was uitgekeken. Zou die daar ooit spijt van hebben gekregen? Op die manier had ik ineens een echte bubble en een jonger model, ik denk dat het een PJ is. Plus kleertjes, waaronder Garden Wedding no 1658, de rok van International Fair no 1653, en London Tour no 1661 uit de 1600 series. Geen van alle compleet, maar ik wil het toch nooit verkopen, dus de vermindere waarde maakt me niet uit. Er kwam ook een Ken bij, ik weet niet meer hoe, en toen mijn moeder merkte dat mijn zusje Henriette en ik wel erg veel speelden met die 'rotpoppen' kreeg Henriette er ook twee. Helaas waren onze vriendinnetjes wat minder voorzichtig met onze spullen dan wij, dus niet alles uit die tijd is nog heel. En er schijnen dingen op onverklaarbare wijze te zijn verdwenen. Gelukkig kan ik me niet meer herinneren wat dan wel, anders zou ik met terugwerkende kracht woest worden op degene die het in haar tasje heeft gestopt, en de spullen alsnog gaan opeisen. In de puberteit verdween het spelen. Toch bleef Barbie trekken, want als ik vanuit mijn studentenkamertje weer eens een weekend thuis was haalde ik op zolder de poppen en Barbies te voorschijn en trok ik ze allemaal even wat anders aan. Toen ik al lang samenwoonde wilde mijn moeder de hoeveelheid speelgoed op zolder verminderen, en Henriette en ik besloten meteen eens alle Barbiespullen te verdelen. Dat duurde dus een hele avond. Gewoon puur "dit is van jou en dat is van mij" lukte ons niet; alles moest weer even worden aangedaan, bijpassende schoentjes erbij gezocht, hoorde dit bloesje nou hierbij of daarbij? We zijn er uren zoet mee geweest. Er is nog een foto van gemaakt, en mijn moeder zei: "Sommige mensen hebben kinderen die op het verkeerde pad raken. Die van mij niet. Die zijn 36 en 34 en spelen lief met Barbies." Maar toen Henriette me drie jaar later (ja, ik zit nu inmiddels in 2003) vertelde dat er ook Barbies voor volwassenen zijn, was ik niet zo geïnteresseerd. De Barbies die ik had stonden op een plank in mijn werkkamer, ik kleedde ze nog steeds af en toe om, maar dat vond ik wel genoeg. Toch zei ik ja toen zij vroeg of ik meeging naar een Barbiebeurs. En daar ging het fout. Of nee, eigenlijk eerder al. Ter voorbereiding (ik ben tenslotte journalist) ging ik eens kijken op de collectiblessite van Mattel. En daar werd ik heel erg hebberig van. HEEL ERG hebberig!!! Sjonge zeg, waarom zag ik er niet zo uit? En waarom had ik nooit een feestje waarop ik kon verschijnen als een levende Brunette Brilliance? Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik kwam, zag, en Barbie overwon. Die eerste beurs, op 15 maart in Nieuwegein, kocht ik Calla Lily en James Dean. Het is nu zes maanden later en ik ben de trotse bezitter van dertien (13!) collectibles. Plus twee kledingsets. Maar daarover volgende keer meer. Pauline Nieuwhof