De vervoering van het Barbie verzamelen



Er bestaan drie dingen waarvan ik geleerd heb dat die universeel zijn. Kinderen, honden en poppen. Als je langs een drukke straat wandelt, terwijl je een van deze drie bij je hebt, glimlachen de mensen tegen je. Hun verdediging verdwijnt en je maakt weer onderdeel uit van het intermenselijke. Wij mensen reageren op het kinderlijke en het mooie. Een charmant kind, een snoezige pup, een mooie pop zullen altijd een reaktie ontlokken, zelfs bij de meest gehardde individu. Alle poppenverzamelaars weten dit intuitief. Gemeenschappen en clubs worden opgericht om deze gezamenlijke interesse te kunnen delen en vriendschappen te vormen die vaak een levenslang voortduren. Zelfs een baan of school staan niet garant voor zulke loyaliteit en passie.

Juist door alle overdadige stimulatie die wij dagelijks via de t.v. en het internet, de media in het algemeen, krijgen...is het een veiligige haven geworden in onze poppenkamers te vertoeven en daar hun wonderlijke shoonheid te overpeizen. Of ze nu in vitrinekasten uitgestald staan of deel uitmaken van prachtige diorama's, het is de ideale plaats om te gaan zitten spelen en je te verliezen in hun vreedzaamheid.

Waarom wordt ons eigenlijk voorgehouden en geleerd dat "kinderachtige speelgoed opbergen" een teken van volwassenheid is? Het vermogen te spelen en te creeeren zou een levenslange vreugdebron, een schaamteloos genot en een nobel streven moeten zijn. Voor vele verzamelaars is de wereld van modepoppen een bron van creativiteit, dromen en aspiraties gebleken. Zonder deze prachtige fantasiewereld van elegante mode en perfekte miniaturen, zou het ons spijtig ontbreken aan de verwondering en stijl welke onze jeugd juist zo kostbaar maakten.

Ik ben verslaafd aan modepoppen, en ik geneer me niet dat te bekennen. Er zouden veel meer verzamelaars uit de vinylkast moeten komen en het moeten bekennen. Het is een hobby die uniek is in de gave mensen bij elkaar te krijgen, te delen en royaal te zijn in het delen van hun tijd door aktief te zijn bij beurzen, goede doelen en vreugdevolle bijeenkomsten. Alhoewel ik niet namens de filatelisten kan spreken, betwijfel ik of daar veel van zijn die zich verkleden als hun favoriete postzegel of dat ze hun meest gewaardeerde exemplaar omtoveren tot een OOAK creatie!

Maar pas op, er bestaat weldegelijk een verslavingsgevaar. Slapeloze nachten omdat je geldtekort hebt of een grote credit card rekening die voorkomt dat je genoeg boodschappengeld overhoudt. Dit zijn realistische gevaren van een uit de hand gelopen hobby. Buiten dat en in tegenstelling tot roken, alcohol drinken en drugs gebruiken, schuilen er verder geen gevaren in het verzamelen. Misschien doet het pijn aan je portemonnee zo nu en dan, maar niet op den lange duur. Verzamelen is de vreugde die je beleeft aan het zoeken naar dat ene, dat bijzondere artikel. Het is het delen van je vreugde met gelijkgezinden die jouw vreugde begrijpen. Het is een manier om datgene te bewerkstelligen waar je altijd van gedroomd hebt: het verwezenlijken van je creativiteit in allerlei vormen.

Waarom, vragen mijn vrienden mij, verzamel jij poppen? Nou, het begon uit een soort nostagie voor de poppen uit mijn jeugd die ik mettertijd kwijt ben geraakt or die werden weggegeven. Zij waren de enige ware passie in mijn kindertijd. Een enkele baby of wandelpop, maar voornameljk Barbie. Door haar heb ik leren zorgen voor, liefhebben, me helemaal geven. Ik heb altijd een zwak voor poppen behouden, maar die werd onderdrukt nadat ik ouder werd. Hun hervinden, via de verzameling van een vriendin, bracht wederom vreugde, passie en voldoening in mijn leven. Toen ik een echte verzamelaar werd, groeide ook mijn vriendenkring. Van lieverlee groeide deze passie uit tot een nieuw beroep. Het bracht nieuwe uitdagingen in mijn leven en daagde mij uit tot het verleggen van mijn grenzen, zodat ik paden ging bewandelen die ik anders nooit had overwogen. Wat zouden wij doen zonder zulke passie? Zonder die passie zou het leven a beetje minder glansrijk en een stuk stressvoller zijn.

Zo, hier zijn wij dan, afkomstig uit vele landen en culturen, verenigd in onze liefde voor modepoppen. Ik weet dat ik nog vele mensen zal ontmoeten op Barbie beurzen en via de emaillijst and dat ik me daarbij kostelijk zal amuseren. Welke andere bezigheden zouden dezelfde overtuiging kunnen garanderen? Dat is daarom ook het antwoord op de vraag waarom ik Barbies verzamel. Ik verzamel ze omdat zij mij gelukkig maken. Is er een betere reden voor een verslaving?


Het bovenstaande stuk is door mij vertaald uit een Fashion Doll Quarterly tijdschrift. Het artikel werd geschreven door Pat Henry. Toen ik het las, was het of ik mijn eigen (gevoels-)leven in schrift zag staan. Het verwonderde mij dat er meer mensen op deze aardbol rondlopen die het verzamelen van poppen op dezelfde manier beleven, dezelfde waarde toekennen als dat ik doe, maar waarvan ik dacht dat die extreem was. Het is geruststellend om te ontdekken dat dit "mag" en kan. En omdat ik nu meer overtuigd ben dat er meer mensen zoals ik rondlopen, besloot ik dit artikel aan mijn website toe te voegen, zodat ook jullie herkenning en geruststelling mogen ondervinden hieraan.